หลังจากผ่านประตูรั้ว ป่านาคำหอม เข้ามา “จะอยู่ได้ไหม จะอยู่ได้นานหรือเปล่า” คำถามในใจเมื่อเช้าวันที่ 1 พฤษภาคมของหลายปีที่ผ่านมา และคงไม่ใช่แค่ตัวเองหรอกที่ตั้งคำถามนี้ คิดว่าแม้แต่นายจ้างและหลายๆ คน ก็ตั้งคำถามนี้ เพราะเขามาเล่าให้ฟังทีหลัง หลังจากอยู่ที่นี่ผ่านมาหลายปี “เห็นวันแรก คิดว่าตาแก่คนนี้จะอยู่ได้สักกี่เดือนวะ”

แต่ก็ผ่านไปหลายปี อยู่ทีนี่ไม่อยากจะออกนอกรั้วไปไหน รู้สึกว่าภายในรั้วนี้มีหลายอย่างที่ไม่อยากให้จากไป ที่นี่มีนก มีกบ มีหนู มีคางคก จิ้งจก จิ้งหรืด ตุ๊กแก เป็นเพื่อน (มีอยู่อย่างที่ไม่อยากเป็นเพื่อนกับมันแต่มันก็พยายามที่จะมาขอเป็นประจำ นั่นคือ งู) หลายคนถามผมว่า “ไม่กลับไปเยี่ยมบ้านบ้างเหรอ” ผมตอบเขาในใจแล้วขำตัวเอง “ก็นี่แหละบ้านผม” เพราะผมกลับบ้านผมก็ไม่รู้จะทำอะไร ไม่รู้จะคุยกับใคร รู้สึกว่าเวลามันเดินช้ามากถ้าออกไปที่อื่น อยู่นี่ เช้ามายังได้ทักทายนก คุยกับกระรอก กระแต เล่นกะแย้ มีสิ่งที่ต้องทำตลอด จึงทำให้รู้สึกว่าวันหนึ่งเวลามันผ่านไปเร็วกว่าที่บ้าน ทั้งที่หนึ่งวันก็ 24 ชั่วโมงเท่ากัน

ไม่แปลกหรอกครับ หลายคนที่นานๆ เข้ามาครั้งจะทักทายด้วยคำถามที่ว่า “อ้าวตา ยังอยู่ที่นี่เหรอ” จะให้ตอบยังไงล่ะครับ ถ้าจะให้ตอบตรงๆ ละก็อยากตอบว่า “ครับ ที่นี่ยิ่งอยู่นาน ยิ่งน่าอยู่ครับ”

แสงเพชร บัวพรม (ลุงเพชร) ทีมงานป่านาคำหอม 29 มกราคม 2568

Discover more from Panacomehome

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading