เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ได้ไปพักที่ป่านาคำหอม คำแรกในหัว คือคำว่า “ได้กลับบ้าน”
คงเพราะได้นอนเปิดหน้าต่าง
ตื่นมาทอดสายตาออกไป เห็นต้นไม้ ท้องฟ้า ก้อนเมฆ
ได้ยินเสียงอากาศ เสียงป่า เสียงนก เสียงคน เสียงหมาเห่า
ได้กลิ่นดิน กลิ่นใบไม้ กลิ่นยอดหญ้า

โอบล้อมของป่า ทางเดิน เตียง โต๊ะ เก้าอี้ แก้วน้ำ จานชามบันได โคมไฟที่สวยงาม (ดนตรีมา 5555)
ทุกซอกมุม ทุกสิ่งละอันพันละน้อย ที่ถูกเลือกมา เต็มไปด้วย “ความเอาใจใส่” จริงๆ

ได้เห็นความลงตัวของฝีมือมนุษย์และธรรมชาติจัดสรร
มันสมบูรณ์แบบมากๆในความรู้สึกเรา ซึ่งเป็นคนละอย่างกับความสมบูรณ์แบบที่บางทีทำให้รู้สึกเขินเกร็ง
เวลาสั้นๆ ที่ป่านาคำหอม เหมือนได้รับการดูแลอย่างดี จากทุกๆอย่างที่อยู่ตรงนั้น
แบบนี้คงเป็นความรู้สึกของการกลับบ้านมั้ง

 

Discover more from Panacomehome

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading